Terwijl grote bosbranden delen van Spanje en Frankrijk blijven verwoesten, gaat een persoonlijke brief van de Spaanse brandweerman Ángel Malanda massaal rond op sociale media. Na dagenlange inzet tussen de vlammen besloot hij zijn gevoelens op papier en online te zetten. Niet om als held te worden gezien, maar juist om duidelijk te maken dat ook brandweerlieden bang zijn.
Malanda bestrijdt de natuurbranden in de regio’s Madrid en Ávila. De ramp treft hem niet alleen tijdens zijn werk. Zijn familie moest vluchten, twee collega’s verloren hun huis en veel plekken uit zijn jeugd zijn volledig verwoest.
“Ik ben een bosarbeider die het vuur bestrijdt, ook al staat dat niet als zodanig in mijn functieomschrijving of contract. Ik ben bovenal een mens. Ik heb gevoelens, ik lijd, wat ik zie doet me pijn, ik ben bang.”
Ook hulpverleners voelen angst
Volgens Malanda verwachten veel mensen dat brandweerlieden zonder twijfel ieder risico nemen. Dat beeld klopt volgens hem niet. Soms moeten ploegen wachten of zich terugtrekken, niet omdat ze niet willen helpen, maar omdat de situatie dat vereist.
Ondertussen krijgen hulpverleners regelmatig kritiek van bewoners die alles dreigen kwijt te raken. “Wij weten dat we op zo’n moment moeten zwijgen. Het belangrijkste is dat het vuur wordt geblust.”
‘Mijn hele jeugd is verdwenen’
De branden raken hem extra hard omdat hij opgroeide in het getroffen gebied. Bossen, valleien en natuurgebieden waar hij als kind kwam, zijn veranderd in een zwartgeblakerd landschap.
“Ik ben in twee dagen tijd mijn hele jeugd kwijtgeraakt.”
Tijdens één van de zwaarste inzetten kreeg hij bovendien te horen dat ook zijn zus mogelijk haar woning moest verlaten. Terwijl hij urenlang probeerde het vuur tegen te houden, wist hij niet of zijn eigen familie veilig was.
Ongekende omstandigheden
Volgens Malanda zijn de huidige natuurbranden anders dan alles wat hij eerder heeft meegemaakt.
“We vechten tegen iets wat we nog nooit eerder hebben gezien.”
Hij beschrijft enorme vuurwolken en omstandigheden die zo extreem zijn dat ervaren brandweerlieden zich machteloos voelen. Dat er tijdens zijn inzetten geen slachtoffers vielen, noemt hij een wonder.
‘Ik ben geen held’
Na dagen van hitte, rook en uitputting wil Malanda vooral één boodschap meegeven.
“Ik ben een mens, net als jij. Ik huil net als jij en ik ben kapot, totaal gebroken.”
Hij uit ook kritiek op de overheid. Volgens hem werken veel bosbrandbestrijders onder moeilijke omstandigheden, met beperkte middelen en een relatief laag salaris, terwijl de risico’s steeds groter worden.
Toch wil hij zichzelf niet als held zien. Zijn brief sluit hij af met woorden die inmiddels duizenden keren zijn gedeeld:
“Trek mij geen heldencape aan. Ik ben maar gewoon een mens die zijn best probeert te doen, zo goed en kwaad als het gaat. Alleen dat, niets meer. Geen held.”
