“Recent onderzoek heeft opzienbarende feiten onthuld over een historische locatie in het oude Jeruzalem, wat de gevestigde academische visies uitdaagt en tegelijkertijd het Bijbelse relaas versterkt. Deze verrassende ontdekking schudt niet alleen de wetenschappelijke gemeenschap op, maar bevestigt ook pagina’s rechtstreeks uit de Bijbel.”
Bewijzen wat in de Bijbel staat
Tot nu toe geloofden deskundigen dat een stuk muur in het oorspronkelijke hart van de stad was gebouwd door Hizkia, koning van Juda, die in de zevende en achtste eeuw voor Christus regeerde. Hij had gezien hoe zijn buren in het noorden, het koninkrijk Israël, werden vernietigd door het Assyrische Rijk en men dacht dat hij de muur had gebouwd om zich tegen de indringers te verdedigen. Maar nu heeft een bijna tien jaar durend onderzoek onthuld dat het werd gebouwd door zijn overgrootvader, Uzziah, na een enorme aardbeving, wat een echo is van het verslag in de Bijbel.
De muur bevindt zich in de Stad van David – de historische archeologische vindplaats die volgens de Bijbel de oorspronkelijke stad Jeruzalem vormde. Joe Uziel van de Israël Antiquities Authority (IAA) zei: “Decennialang werd aangenomen dat deze muur was gebouwd door Hizkia, koning van Juda. Maar het wordt nu duidelijk dat hij dateert uit de tijd van koning Uzzia, zoals de Bijbel laat doorschemeren. Tot nu toe gingen veel onderzoekers ervan uit dat Hizkia de muur had gebouwd tijdens zijn opstand tegen Sennacherib, de koning van Assyrië, om Jeruzalem te verdedigen tijdens de Assyrische belegering.
Het Oude Testament
Het is nu duidelijk dat de muur in zijn oostelijke deel, in het gebied van de Stad van David, eerder werd gebouwd, kort na de grote aardbeving van Jeruzalem, en als onderdeel van de bouw van de stad.’ Het Oude Testament beschrijft de bouw in het Tweede Boek Kronieken. Er staat: ‘Uzzia bouwde torens in Jeruzalem bij de Hoekpoort, bij de Dalpoort en bij de hoek van de muur, en hij versterkte ze.’ De Schrift getuigt ook van de seismische activiteit – het oudtestamentische boek Amos dateert van ’twee jaar voor de aardbeving, toen Uzzia koning van Juda was’.
Het onderzoek, een gezamenlijk project van het IAA, de Universiteit van Tel Aviv en het Weizmann Instituut voor Wetenschap, onthulde de herkomst van de oude muur met behulp van koolstof-14-datering. Deze techniek, ook bekend als radiokoolstofdatering, maakt gebruik van het verval van een radioactieve koolstofisotoop (14C) om de tijd te meten en objecten met koolstofhoudend materiaal te dateren. Volgens het IAA werd deze periode in de geschiedenis eerder beschouwd als een ‘zwart gat’ voor koolstof-14 datering, vanwege de fluctuerende niveaus van de isotoop in de atmosfeer in die tijd.
Stad van David
Maar met behulp van oude boomringen uit Europa konden wetenschappers deze schommelingen van jaar tot jaar in kaart brengen. Elisabetta Boaretto van het Weizmann Instituut zei: “De resolutie van c-14 was erg slecht – 200-300 jaar; het was onmogelijk om iets anders te onderscheiden. Met het werk dat we in de Stad van David hebben gedaan, zijn we erin geslaagd om een resolutie van minder dan 10 jaar te bereiken, wat echt iets heel nieuws en dramatisch is. De wetenschappers namen hun monsters van organische artefacten die werden gevonden op vier verschillende opgravingsplekken in het oude hart van Jeruzalem – ook wel de Stad van David genoemd.
Hieronder waren druivenpitten, dadelpitten en zelfs skeletten van vleermuizen. Ze werden allemaal schoongemaakt, omgezet in grafiet en vervolgens met een snelheid van 3000 km per seconde in een deeltjesversneller gestopt om de koolstof-14 te scheiden van ander organisch materiaal. Het meten van de koolstof onthulde vervolgens de ware leeftijd van het monster. Yuval Gadot van de Universiteit van Tel Aviv zei dat de methode ook de westwaartse uitbreiding van de stad met vijf generaties had teruggedrongen. Hij zei: “Tot nu toe hebben de meeste onderzoekers de groei van Jeruzalem naar het westen gekoppeld aan de periode van koning Hizkia – iets meer dan 2700 jaar geleden.
Nieuwe vondsten
De conventionele aanname tot nu toe was dat de stad zich uitbreidde door de komst van vluchtelingen uit het koninkrijk Israël in het noorden, na de Assyrische ballingschap. De nieuwe vondsten versterken echter de opvatting dat Jeruzalem al in de negende eeuw voor Christus groter werd en zich uitbreidde in de richting van de berg Sion. Dit was tijdens de regering van koning Jehosj – honderd jaar voor de Assyrische ballingschap. In het licht hiervan leert het nieuwe onderzoek dat de uitbreiding van Jeruzalem een gevolg is van de interne demografische groei van de Judeeërs en de vestiging van politieke en economische systemen.
Bovendien toont het aan dat de stad groter was dan gedacht tijdens de regeerperioden van David en Salomo. Dr. Uziel zei: “Tijdens de 10e eeuw voor Christus, de dagen van David en Salomo, heeft dit onderzoek aangetoond dat de stad in verschillende gebieden werd bewoond en groter lijkt te zijn geweest dan we eerder dachten. We kunnen specifieke gebouwen aanwijzen en ze in verband brengen met specifieke koningen die in de Bijbelse tekst worden genoemd. Het koninkrijk Juda zou duren tot 587 voor Christus, toen de Babyloniërs de hoofdstad Jeruzalem belegerden en verwoestten, samen met de Tempel van Salomo vaak de Eerste Tempel genoemd.
Check ook:
