Scheet in een potje bewaren klinkt misschien als een bizarre vraag, maar verrassend genoeg is het onderwerp daadwerkelijk onderzocht door wetenschappers. De discussie laaide opnieuw op nadat een Amerikaanse realityster ooit fortuinen verdiende door potjes met haar eigen scheten te verkopen. Sommige fans vroegen zich daarna af: stel dat je zo’n potje jaren dicht laat, zou de geur dan nog steeds aanwezig zijn wanneer je het opent? Hoewel het idee misschien grappig klinkt, heeft de wetenschap hier wel degelijk een serieus antwoord op. Onderzoekers hebben namelijk gekeken naar de chemische samenstelling van scheten en hoe lang de geur van die gassen kan blijven bestaan.
Waar komt de geur van een scheet eigenlijk vandaan?
Om te begrijpen of je een scheet in een potje bewaren kunt, moet je eerst weten hoe de geur ontstaat. Wanneer je voedsel verteert, produceren je darmen verschillende soorten gas. Dat hoort bij het normale proces van de spijsvertering.
Volgens voedingswetenschapper Clare Collins van de University of Newcastle bestaan de meeste gassen in een scheet uit koolstofdioxide, stikstof, waterstof en methaan. Opvallend genoeg hebben deze gassen bijna geen geur. Daarom merk je soms niet eens dat iemand een scheet heeft gelaten.
De typische geur ontstaat door een ander gas dat slechts in kleine hoeveelheden aanwezig is. Dit gas heet waterstofsulfide. Het staat ook bekend als het zogenaamde “rotte-eieren-gas”, omdat het precies zo ruikt. Hoewel het meestal maar ongeveer één procent van een scheet vormt, is het verantwoordelijk voor vrijwel de volledige stank.
Het stinkgas dat alles bepaalt
Wanneer mensen praten over een scheet in een potje bewaren, gaat het dus eigenlijk om de vraag hoe lang waterstofsulfide blijft bestaan. Dit gas is relatief reactief en kan chemisch veranderen wanneer het in contact komt met andere stoffen.
Zelfs wanneer een pot goed afgesloten is, gebeurt er langzaam iets met de inhoud. Scheten bevatten namelijk niet alleen stinkgas, maar ook zuurstof. Ongeveer vier procent van het gasmengsel bestaat uit zuurstof.
En juist dat kleine beetje zuurstof speelt een belangrijke rol bij het verdwijnen van de geur.
Waarom de geur langzaam verdwijnt
Wanneer iemand probeert een scheet in een potje bewaren, zal het waterstofsulfide langzaam reageren met de aanwezige zuurstof. Tijdens dat proces wordt het stinkgas omgezet in andere stoffen, zoals zwaveldioxide en water.
Door deze chemische reactie neemt de hoeveelheid stinkgas geleidelijk af. Wetenschappers gebruiken hiervoor het begrip “halfwaardetijd”. Dat betekent dat een bepaalde hoeveelheid van een stof na een bepaalde tijd gehalveerd is.
Bij waterstofsulfide ligt die halfwaardetijd meestal tussen de 12 en 37 uur, afhankelijk van factoren zoals temperatuur en luchtdruk. Dat betekent dat de geur na ongeveer één dag al flink kan afnemen.
Elke dag daarna wordt de hoeveelheid stinkgas opnieuw ongeveer gehalveerd.
Hoe lang blijft de geur echt hangen?
Wanneer je theoretisch een extreem sterke scheet in een pot zou opsluiten, zou de geur volgens berekeningen ongeveer negen dagen merkbaar kunnen blijven. Daarna wordt de concentratie van het stinkgas zo klein dat de geur vrijwel niet meer te ruiken is.
Voor mensen die hopen dat een scheet in een potje bewaren tientallen jaren werkt, is dat dus slecht nieuws. Zelfs in een goed afgesloten pot verdwijnt de geur relatief snel door de chemische reactie met zuurstof.
Na een paar dagen is er nog nauwelijks iets van over.
Het bizarre idee achter scheten in potjes
Het hele onderwerp kreeg extra aandacht door een realityster die ooit bekend werd met het verkopen van potjes met haar eigen scheten. Volgens berichten leverde dat haar zelfs ongeveer 45.000 dollar per week op.
Hoewel sommige mensen de potjes mogelijk als grappig verzamelobject kochten, laat de wetenschap zien dat het product eigenlijk een beperkte houdbaarheid heeft. De geur – waar het uiteindelijk om draait – blijft simpelweg niet lang bestaan.
Wie dus ooit serieus dacht aan een scheet in een potje bewaren als langdurig souvenir, komt bedrogen uit. De chemie van gassen maakt dat vrijwel onmogelijk.
Beter vers dan bewaard
Wetenschappelijk gezien is het antwoord vrij duidelijk. Een scheet in een potje bewaren voor twintig jaar werkt simpelweg niet. Door de reactie tussen zuurstof en waterstofsulfide verdwijnt de typische geur relatief snel.
Zelfs een bijzonder sterke scheet zou na ongeveer een week al grotendeels zijn geur verliezen. Daarna blijft er nauwelijks nog iets over dat herkenbaar is als schetenlucht.
Kort gezegd: wie ooit van een scheet wil “genieten”, zal er snel bij moeten zijn.
Check ook:
