Tweede Wereldoorlog-film The Tank (Der Tiger) houdt Nederland al weken in zijn greep. De Duitse productie uit 2025 staat inmiddels bijna drie weken bovenaan de streaminglijsten en is uitgegroeid tot een van de meest besproken titels van dit moment. Dat is opvallend, want oorlogsfilms over WOII zijn er al talloze. Toch weet deze Tweede Wereldoorlog-film zich te onderscheiden door het perspectief: geen geallieerde helden, maar Duitse soldaten, opgesloten in een Tiger-tank diep aan het Oostfront.
Een ander perspectief op WOII
Het verhaal speelt zich af in 1943 en volgt een vijfkoppige tankbemanning die een geheime missie uitvoert achter vijandelijke linies. Terwijl ze door niemandsland trekken, wordt al snel duidelijk dat het gevaar niet alleen van buiten komt. De mannen worden langzaam opgeslokt door paranoia, angst en morele twijfel. Een belangrijk onderliggend thema in deze Tweede Wereldoorlog-film is het gebruik van methamfetamine, destijds bekend als Pervitin, dat door de Wehrmacht grootschalig werd ingezet. De regisseur kiest ervoor dit niet expliciet te tonen, maar vooral voelbaar te maken, wat zorgt voor een beklemmende sfeer zonder uitleggerig te worden.
Rauwe sfeer zonder heroïek
Wat The Tank sterk maakt, is dat de film oorlog niet romantiseert. Geen heroïsche muziek, geen glorieuze overwinningen, maar modder, lawaai en mentale aftakeling. Daarmee sluit deze Tweede Wereldoorlog-film aan bij klassiekers als Das Boot en Stalingrad, waarin de focus ligt op de mens in plaats van het wapentuig. De claustrofobische setting van de tank versterkt dat gevoel: kijkers zitten net zo opgesloten als de personages zelf.
Kijkers verdeeld over het einde
Toch is er één element waar vrijwel iedereen het over eens lijkt te zijn: het einde. In reacties op social media en filmplatforms klinkt herhaaldelijk dat de film “ijzersterk opbouwt, maar zichzelf onderuit haalt in de laatste minuten”. Sommige kijkers noemen het einde vaag of zelfs filmverpestend, terwijl anderen het juist interpreteren als een gevolg van hallucinaties door drugsgebruik en oorlogstrauma. “Ik was helemaal hooked… tot het einde,” schrijft een kijker. Een ander zegt: “Zet ‘m tien minuten voor het einde uit, dan blijft het een topfilm.” Die verdeeldheid maakt deze Tweede Wereldoorlog-film juist zo onderwerp van gesprek.
Realisme versus filmische vrijheid
Ook onder liefhebbers van militaire geschiedenis lopen de meningen uiteen. Kenners merken op dat Tiger-tanks zelden voor geheime operaties werden gebruikt vanwege hun logheid en lawaai. Toch nemen veel kijkers die onrealistische elementen voor lief, zolang de spanning overeind blijft. Voor hen is The Tank geen documentaire, maar een psychologische oorlogsfilm die vooral wil laten voelen hoe oorlog mensen breekt.
Waarom iedereen toch kijkt
Ondanks – of misschien juist dankzij – de kritiek blijft The Tank massaal bekeken. De film ging eind december 2025 in première in Duitsland en is sinds begin januari 2026 te streamen. Dat succes bewijst dat er nog altijd ruimte is voor een Tweede Wereldoorlog-film die durft af te wijken van het bekende pad. Niet door grotere explosies of heldendaden, maar door twijfel, angst en een einde dat discussie oproept. Kortom: The Tank is geen perfecte film, maar wel een die blijft hangen. En alleen al daarom is deze Tweede Wereldoorlog-film er eentje waar iedereen een mening over lijkt te hebben.
Check ook:
