Een vrouw heeft een afspraak op de afdeling gynaecologie van een Nederlands ziekenhuis. Een verpleegkundige brengt haar naar de onderzoekskamer en vraagt haar plaats te nemen op de behandeltafel.
“De arts komt zo bij u,” zegt de verpleegkundige voordat ze de kamer verlaat.
De vrouw gaat liggen en neemt alvast de gebruikelijke houding voor het onderzoek aan.
Na een paar minuten komt er een man in een witte jas binnen. Hij knikt vriendelijk, kijkt aandachtig in haar richting en loopt vervolgens zonder iets te zeggen weer naar buiten.
De vrouw vindt het een beetje vreemd, maar denkt dat hij misschien een assistent is.
Even later komt er een tweede man in een witte jas binnen. Ook hij kijkt uitgebreid naar de vrouw en bekijkt daarna aandachtig de muren en het plafond. Vervolgens loopt hij eveneens zwijgend de kamer uit.
Wanneer er korte tijd later een derde man in een witte jas verschijnt en opnieuw uitgebreid om zich heen kijkt, is de vrouw het zat.
“Pardon,” zegt ze geïrriteerd. “Ik lig hier inmiddels al een hele tijd klaar. Wanneer word ik nu eindelijk eens onderzocht?”
De man kijkt haar verbaasd aan en antwoordt:
“Geen idee, mevrouw. Wij zijn hier alleen om te bepalen hoeveel verf we nodig hebben voor de muren.”
Check ook:
