Een oudere man uit Utrecht heeft al jaren last van zijn gehoor. Zijn kinderen zeggen steeds dat hij eindelijk eens naar de dokter moet, maar daar wil hij niets van weten.
“Zo’n groot apparaat achter mijn oor? Geen denken aan,” moppert hij.
Toch gaat hij uiteindelijk overstag. De huisarts verwijst hem door en niet veel later krijgt hij een klein, bijna onzichtbaar gehoorapparaat.
De man kijkt er eerst wantrouwig naar.
“En weet u zeker dat mensen dit niet meteen zien?”
“Nauwelijks,” zegt de dokter. “U zult vooral merken hoeveel beter u ineens hoort.”
Een maand later komt de man terug voor controle.
“En?” vraagt de dokter. “Hoe bevalt het gehoorapparaat?”
De man begint breed te lachen.
“Fantastisch, dokter. Ik heb de afgelopen maand dingen gehoord die ik in jaren niet heb gehoord.”
“Dat is geweldig!” zegt de dokter. “Uw familie zal daar ook wel blij mee zijn.”
De man schudt zijn hoofd.
“O, ik heb ze nog helemaal niet verteld dat ik weer goed kan horen.”
De dokter kijkt verbaasd.
“Waarom niet?”
De man leunt iets naar voren en fluistert:
“Omdat ik me kostelijk vermaak. Ik zit gewoon stil aan tafel en luister naar alles wat ze over mij zeggen als ze denken dat ik het toch niet hoor.”
De dokter begint te lachen.
“En? Nog verrassingen?”
“Nou en of,” zegt de man. “Ik heb mijn testament inmiddels al vier keer aangepast.”
Check ook:
