In de intercity van Rotterdam naar Groningen stapt ineens een opvallend opgedofte vrouw de trein in. Zonder twijfel loopt ze langs de volle tweede klas, schuift het gordijntje van de eerste klas opzij en ploft neer in een ruime stoel alsof die speciaal voor haar gereserveerd is.
De conducteur ziet het gebeuren, loopt naar haar toe en vraagt vriendelijk om haar vervoersbewijs. Hij bekijkt het kaartje en zegt netjes:
“Mevrouw, u heeft een kaartje voor de tweede klas. Dit is de eerste klas.”
De vrouw kijkt hem aan en zegt luid:
“Ik ben blond, ik zie er goed uit en ik blijf lekker hier zitten.”
De conducteur probeert het nog een keer:
“Mevrouw, de regels zijn duidelijk. U moet echt naar de tweede klas.”
Maar opnieuw zegt ze:
“Ik ben blond, ik zie er goed uit en ik blijf lekker hier zitten.”
De conducteur zucht, loopt naar voren en vertelt het verhaal aan zijn collega. Die komt erbij, probeert het ook nog eens rustig uit te leggen, maar krijgt exact hetzelfde antwoord terug:
“Ik ben blond, ik zie er goed uit en ik blijf lekker hier zitten.”
Uiteindelijk horen ze het verhaal via de intercom door en komt zelfs de machinist even kijken. Die glimlacht en zegt:
“Laat mij maar. Ik ben al jaren getrouwd met een blonde vrouw. Ik spreek de taal.”
Hij loopt naar haar toe, buigt zich iets voorover en fluistert een paar woorden in haar oor.
Meteen springt de vrouw op, pakt haar tas en loopt zonder één woord te zeggen rechtstreeks naar de tweede klas.
De conducteur en zijn collega kijken verbaasd toe.
“Hoe heb je dat in hemelsnaam voor elkaar gekregen?” vragen ze.
De machinist haalt zijn schouders op en zegt:
“Heel simpel. Ik zei dat de eerste klas vandaag niet naar Groningen gaat.”
Check ook:
