Twee collega’s, Daan en Victor, zijn op zakenreis in Noorwegen voor een energieconferentie.
Door een fout in hun boeking stranden ze ’s avonds laat in een klein vissersdorpje zonder hotel in de buurt. Ze kloppen uiteindelijk aan bij een statige oude villa aan de rand van het dorp.
Een keurige dame van middelbare leeftijd opent de deur.
“Er is geen hotel in de buurt,” legt Victor uit. “We vroegen ons af of we misschien ergens een slaapplek kunnen krijgen voor vannacht?”
De vrouw aarzelt. “Ik heb wel een logeerkamer, maar als ik twee onbekende mannen laat overnachten, krijg ik morgen meteen de halve dorpsraad over de vloer.”
Daan stelt haar gerust: “We begrijpen het helemaal. We kunnen ook gewoon in de serre slapen, als dat oké is. We vertrekken sowieso heel vroeg.”
De vrouw stemt toe. Ze krijgen dekens, installeren zich in de koude glazen uitbouw, en vertrekken de volgende ochtend bij zonsopgang.
De rest van hun trip verloopt vlekkeloos en ze zijn het hele voorval al snel weer vergeten.
Maar dan, bijna een jaar later, krijgt Daan een officiële brief van een Noorse notaris.
Tot zijn stomme verbazing is het een erfrechtverklaring. Blijkbaar is de vrouw overleden… en heeft ze alles aan hem nagelaten: het huis, een stuk grond, en zelfs een vissersboot.
Daan belt Victor, nog steeds half in shock:
“Bro… die vrouw van toen, in Noorwegen… weet je nog?”
Victor: “Tuurlijk, die villa met die serre. Wat is ermee?”
Daan: “Ben jij die nacht toevallig naar binnen gegaan? Naar háár kamer?”
Victor, aarzelend: “Oké, oké… ja. Ik had wat te veel gedronken en… nou ja, ik dacht: waarom niet. Ze was charmant.”
Daan: “En heb je toen míjn naam genoemd?”
Victor: stilte
“…Misschien.”
Daan: “Nou, bedankt kerel. Dankzij jou heb ik net een villa én een boot geërfd. Zin om deze zomer te gaan vissen?”
Check ook:
