Een professor staat voor zijn klas aan een Nederlandse universiteit.
Op zijn bureau zet hij een grote, lege Calvé-mayonaisepot.
Zonder iets te zeggen vult hij de pot met golfballen.
“Is de pot vol?” vraagt hij.
De studenten knikken.
“Ja, hij is vol.”
De professor pakt een doosje met steentjes en giet die erbij.
Hij schudt de pot. De steentjes rollen tussen de golfballen.
“En nu? Is hij vol?”
Weer klinkt er: “Ja.”
Dan pakt hij een zak zand en giet die in de pot. Het zand vult alle kleine open ruimtes.
“En nu?”
“Nu echt vol.”
De professor glimlacht.
Hij pakt twee glazen bier van onder zijn bureau – gewoon pils uit de supermarkt – en giet ze leeg in de pot. Het bier verdwijnt tussen het zand.
De klas lacht.
“Deze pot,” zegt hij, “staat voor je leven.
De golfballen zijn de belangrijkste dingen: je gezin, je gezondheid, je echte vrienden, je passies.
De steentjes zijn je werk, je huis, je auto.
Het zand zijn alle kleine, onbelangrijke dingen.”
Hij kijkt de klas rond.
“Als je begint met het zand, is er geen ruimte meer voor wat écht belangrijk is.
Begin dus met de golfballen.”
Een student steekt haar hand op.
“En het bier dan, professor?”
Hij grijnst.
“Hoe druk je leven ook is…
er is altijd ruimte voor een paar biertjes met vrienden.”
Check:
