Een moeder komt op bezoek bij haar zoon, die op kamers woont met een meisje.
Tijdens het eten merkt ze op hoe knap dat meisje is… en ergens krijgt ze zo haar vermoedens. 👀
Hoe later de avond wordt, hoe meer ze denkt: “Hier is meer aan de hand dan alleen samen huren.”
De zoon merkt haar blik op en zegt:
“Ma, echt waar… we zijn gewoon huisgenoten. Niks meer.”
Een week later vraagt het meisje aan hem:
“Heb jij eigenlijk het zilveren dienblad gezien? Sinds jouw moeder is langs geweest, is het spoorloos!”
De zoon twijfelt, maar besluit toch zijn moeder een mail te sturen:
Lieve mam,
Ik zeg niet dat jij ons zilveren dienblad hebt meegenomen…
Maar ik zeg ook niet dat je het níét hebt.
Wat ik wél weet: sinds je hier bent geweest, is het ding weg.
Liefs, je zoon.
De volgende dag krijgt hij een antwoord terug:
Lieve zoon,
Ik zeg niet dat jij in bed ligt met je huisgenootje…
Maar ik zeg ook niet dat je dat níét doet.
Wat ik wél weet: als ze in haar eigen bed zou slapen,
had ze het dienblad allang gevonden — onder haar kussen.
Dikke kus, mama 💋
