Arjan ging samen met zijn vriend Daan een weekendje skiën in Oostenrijk. Onderweg kwamen ze in een zware sneeuwstorm terecht en konden ze onmogelijk verder rijden. Ze zagen een enorme boerderij met een gigantisch stuk land, meerdere schuren en een paar dure auto’s voor de deur.
Ze besloten aan te bellen. Een aantrekkelijke vrouw van rond de veertig deed open.
“Sorry dat we zo laat aanbellen,” zei Arjan. “Maar zouden we hier misschien vannacht mogen blijven?”
De vrouw twijfelde. “Ik woon hier sinds het overlijden van mijn man alleen. Hij heeft me deze boerderij, honderden hectares grond en een flink vermogen nagelaten. Als twee vreemde mannen hier blijven slapen, beginnen de mensen in het dorp straks te praten.”
“Geen probleem,” zei Arjan. “We kunnen prima in de schuur slapen. Morgenochtend vertrekken we meteen.”
De rijke weduwe ging akkoord en de mannen brachten de nacht door in de schuur.
De volgende ochtend reden ze verder en hadden ze een geweldig skiweekend.
Negen maanden later krijgt Arjan plotseling een brief van een advocaat.
Na het lezen belt hij onmiddellijk Daan.
“Daan, weet je nog die steenrijke weduwe bij die enorme boerderij waar we tijdens de sneeuwstorm hebben geslapen?”
“Ja, natuurlijk.”
“Ben jij die nacht soms stiekem naar haar huis gegaan?”
Het blijft even stil.
“Eh… ja.”
“En heb je toen mijn naam gebruikt in plaats van je eigen naam?”
Daan slikt.
“Ja… sorry vriend. Dat heb ik inderdaad gedaan. Waarom?”
Arjan begint te lachen.
“Ze is overleden.”
Daan schrikt.
“En?”
“Ze heeft mij de boerderij, al haar grond én haar hele vermogen nagelaten.”
Check ook:
