Een Nederlandse vrouw besluit twee weken vakantie te vieren in Zandvoort. Op haar eerste avond ontmoet ze in een strandtent een knappe, gespierde man.
Ze raken aan de praat, drinken wat, dansen de hele avond en uiteindelijk belanden ze samen in haar hotelkamer.
De volgende ochtend vraagt de vrouw:
“Eigenlijk weet ik je naam nog helemaal niet.”
De man schudt zijn hoofd.
“Die vertel ik liever niet.”
“Waarom niet?”
“Omdat iedereen altijd begint te lachen als ik mijn naam zeg.”
De vrouw vindt het vreemd, maar laat het erbij.
De dagen daarna zien ze elkaar steeds opnieuw. Ze eten samen, drinken cocktails op het strand en brengen bijna iedere avond samen door.
Op de laatste avond van haar vakantie houdt de vrouw het niet meer uit.
“Kom op, ik vertrek morgen. Nu moet je eindelijk vertellen hoe je heet.”
De man zucht.
“Oké dan… mijn achternaam is Sneeuw.”
De vrouw begint meteen keihard te lachen.
“Zie je wel!” zegt de man. “Daarom vertel ik het dus nooit. Iedereen lacht om mijn naam!”
De vrouw probeert zichzelf weer bij elkaar te rapen.
“Nee, sorry… ik lach helemaal niet om je naam.”
“Waarom dan wel?”
Ze zegt:
“Ik dacht ineens aan het gezicht van mijn man als ik straks thuiskom en vertel dat ik twee weken lang iedere dag twintig centimeter Sneeuw heb gehad.”
Check ook:
