Een pastoor rijdt door een dorpje in Limburg wanneer hij langs de weg een non ziet lopen in de regen.
Als nette man biedt hij haar een lift aan richting het klooster.
De non stapt in, maar terwijl ze haar lange habijt recht trekt, schuift de stof iets opzij en ziet de pastoor ineens haar opvallend mooie been.
Hij probeert professioneel te blijven… maar na een paar minuten wint de nieuwsgierigheid het toch van zijn discipline. Voorzichtig legt hij zijn hand op haar knie.
De non kijkt hem rustig aan en zegt vriendelijk:
“Denk aan vers 129, vader.”
De pastoor schrikt, trekt direct zijn hand terug en mompelt een excuses.
Maar even later, bij een verkeerslicht, probeert hij het stiekem nóg een keer.
De non glimlacht opnieuw en zegt:
“Vers 129, vader.”
“Sorry zuster,” zegt de pastoor nerveus.
“Het vlees is zwak.”
Bij het klooster aangekomen stapt de non uit.
Voordat ze naar binnen loopt, geeft ze hem nog een veelbetekenende glimlach.
De pastoor scheurt meteen terug naar de pastorie, rent naar zijn kamer en slaat haastig de bijbel open bij vers 129.
Daar leest hij:
“Ga verder omhoog… daar vindt u de glorie.”
Check ook:
