Ik nam mijn zoontje mee voor zijn allereerste drankje.
Gewoon, naar het café om de hoek, twee straten verderop.
Ik bestelde voor hem een biertje.
Hij trok een vies gezicht. Vond hij niks. Dus dronk ik ’m maar op.
Toen probeerden we een speciaalbier.
Ook niks. Dus ja… die ging er ook in.
Misschien iets lichters, dacht ik. Een pilsje.
Nee hoor. Weer niks. Dus hup, die ook opgedronken.
In een laatste poging dacht ik: misschien houdt hij meer van sterke drank dan van bier.
Dus een goeie whisky. Hij wilde er niet eens aan ruiken.
Wat moest ik dan? Weggooien is zonde.
Pas toen ik opstond, merkte ik dat hij gewoon helemaal niet van drinken hield.
Ik was inmiddels zó lam dat ik nauwelijks nog de kinderwagen terug naar huis kon duwen.
Check ook:
