Adel stapt zenuwachtig het kantoor van de psychiater binnen.
“Dokter,” zegt hij, “ik heb een serieus probleem. Elke keer als ik ga slapen, ben ik er heilig van overtuigd dat er iemand onder mijn bed ligt. Ik word er gek van. Ik slaap al maanden amper… Ik ben doodop.”
De psychiater knikt begrijpend, stelt hem wat vragen, doet een paar testen, en zegt dan:
“Adel, u lijdt aan een hardnekkige angststoornis. Maar het is te behandelen. Wat u nodig heeft is intensieve therapie: twee tot drie sessies per week, voor een paar maanden. Dan komt het goed.”
Adel knikt hoopvol. “En dokter… wat kost zo’n sessie eigenlijk?”
“Vijftig euro per consultatie.”
Adel slikt, bedankt de psychiater vriendelijk, en verdwijnt… om nooit meer terug te komen.
Zes maanden later lopen ze elkaar toevallig tegen het lijf op straat. De psychiater kijkt verbaasd:
“Adel? Hoe is het met je? Heb je nog steeds last van die angstaanvallen?”
Adel glimlacht breed:
“Helemaal niet meer, dokter. Ik slaap weer als een roos. Geen angst, geen paniek. Alles opgelost.”
De psychiater fronst zijn wenkbrauwen.
“Echt waar? Maar… hoe dan? Je bent nooit meer teruggekomen!”
Adel zegt:
“Ik had even snel uitgerekend dat ik duizenden euro’s kwijt zou zijn aan therapie. En toen had de cafébaas op de hoek een veel goedkopere oplossing.”
De psychiater kijkt verbaasd:
“Wat dan?”
Adel grijnst:
“Hij heeft gewoon de poten van m’n bed afgezaagd. Nu kán er simpelweg niemand meer onder liggen!”
