Een Belgische ijsverkoper rijdt met zijn crèmekarretje door Parijs. Op een gegeven moment moet hij zó dringend naar het toilet dat hij zijn kar even achterlaat en snel een café binnenstormt.
Als hij buitenkomt… weg kar.
Hij panikeert, zoekt overal: straten, steegjes, pleintjes – niets. Tegen de avond geeft hij het op en zoekt een hotel om te overnachten. Alles zit vol, maar op het laatste moment vindt hij nog één kamer.
Er is alleen één probleem: de kamer is maar vrij tot middernacht, daarna komt er een jong koppel logeren. Maar goed, hij is moe en neemt wat hij krijgen kan.
Om klokslag twaalf hoort hij een sleutel in het slot. Hij springt uit bed en kruipt halsoverkop onder het bed om zich te verstoppen.
Het koppel komt binnen, nestelt zich op het bed en begint te fluisteren.
De jongen zegt zacht:
“Wanneer ik in jouw ogen kijk, zie ik heel Parijs…”
Plots schuift er iemand vanonder het bed en vraagt:
“En… mijn crèmekar hebt ge die ook gezien misschien?”
