Twee bewoners van een Nederlands verzorgingshuis, een oudere man en een oudere vrouw, kenden elkaar al jaren.
Op een avond was er een gezellige bingo- en stamppotavond in de recreatiezaal.
Ze zaten tegenover elkaar aan tafel. Terwijl ze genoten van hun eten en een praatje maakten, keek de man haar steeds vaker glimlachend aan.
Uiteindelijk verzamelde hij al zijn moed en vroeg:
“Zou je met me willen trouwen?”
De vrouw dacht een paar seconden na en antwoordde:
“Ja, natuurlijk wil ik dat.”
Na een gezellige avond gingen ze allebei weer naar hun eigen kamer.
De volgende ochtend werd de man wakker met een probleem.
Hij wist nog dat hij haar iets belangrijks had gevraagd, maar hij kon zich met geen mogelijkheid herinneren wat haar antwoord was geweest.
Na uren piekeren pakte hij uiteindelijk de telefoon.
“Sorry,” zei hij, “maar mijn geheugen laat me soms in de steek. Gisteravond vroeg ik je iets… zei je toen ‘ja’ of ‘nee’?”
De vrouw lachte opgelucht.
“Ik zei: ‘Ja, natuurlijk wil ik dat!’ En ik meende het echt.”
De man slaakte een zucht van verlichting.
Maar toen voegde de vrouw eraan toe:
“En ik ben ook blij dat je belt…”
“Want ik wist niet meer wie het gevraagd had!”
Check ook:
