Twee vriendinnen spelen op een zonnige zaterdagmiddag een potje tennis. Eén van hen slaat de bal compleet verkeerd, en die vliegt met volle vaart over het hek — recht op een man die net zijn krant zit te lezen op een bankje naast de baan.
Hij schreeuwt het uit, zakt in elkaar en grijpt direct tussen zijn benen.
De vrouw rent geschrokken naar hem toe:
— “O god, meneer! Kan ik iets doen? Ik voel me zó schuldig!”
Hij kreunt: “Laat maar… ik overleef het wel.”
Zij: “Maar ik ben fysiotherapeute, ik kan écht helpen.”
De man probeert nog te weigeren, maar uiteindelijk geeft hij toe.
Voorzichtig helpt ze hem achter het hek, maakt zijn broek los en begint een zachte massage toe te passen. Minutenlang behandelt ze met toewijding het getroffen gebied.
Dan kijkt ze hem aan en zegt geruststellend:
— “Voelt het al beter?”
De man, licht blozend:
— “Eh… jawel, eigenlijk wel. Maar… m’n duim doet nog steeds verschrikkelijk veel pijn.”
