Maar op de avond zelf klaagde Sofie over hoofdpijn.
“Ga jij maar alleen,” zei ze. “Ik neem een paracetamol en kruip onder de wol.”
Een paar uur later werd ze wakker, fris en zonder hoofdpijn.
Ze bedacht zich: “Waarom zou ik dat feest missen?”
Zonder Daan iets te laten weten, trok ze een opvallend masker aan en ging alsnog.
Eenmaal op het bal zag ze haar man meteen:
Dansend, lachend, flirtend… met elke vrouw die hem aankeek.
Sofie besloot de proef op de som te nemen. Ze stapte op hem af en begon met hem te dansen.
Ze hield haar stem laag en haar masker op.
Daan leek haar totaal niet te herkennen.
Na een paar drankjes fluisterde hij haar iets in het oor waar je geen pastoor bij wil hebben.
Sofie speelde het spel mee en ging met hem mee naar buiten, richting de donkere struiken.
Na afloop ging ze alleen naar huis, benieuwd hoe haar man zich zou gedragen.
Later die avond kwam Daan binnen.
“En, was het leuk op het bal?” vroeg Sofie terwijl ze zogenaamd achteloos in een boek bladerde.
Daan zuchtte.
“Ik ben amper tien minuten gebleven. Sleurde. Saai. Daarna ben ik gaan kaarten in het café.”
“En je kostuum dan?” vroeg Sofie, licht gespannen.
Daan haalde zijn schouders op.
“O, dat heb ik uitgeleend aan de buurman…”
