In een reeks berichten die viraal gingen, vraagt een cliënt op beleefde toon om een update over zijn behandeling. Het is inmiddels drie maanden na het eerste gesprek, en ondanks bloedonderzoek en herhaalde pogingen tot contact, is er nog geen concreet behandelplan opgesteld. De cliënt blijft vriendelijk maar duidelijk: “Ik vind het niet al te veel gevraagd om enige actie hierin.” Wat volgt, is een opeenstapeling van frustrerende gesprekken waarin de hulpverlener defensief reageert, afspraken verschuift en regelmatig de verantwoordelijkheid teruglegt bij de cliënt.
Hulpverlener of hinderverlener?
In plaats van empathie en begeleiding, lijkt de communicatie vooral te bestaan uit bureaucratische heen-en-weertjes. De hulpverlener reageert met opmerkingen als: “Wat heb je zelf gedaan in de tussentijd?” en “Die regie heb je zelf.” Zulke uitspraken wekken de indruk dat de hulpverlener de situatie liever op afstand houdt dan oplost. Terwijl de cliënt juist aangeeft vast te lopen, lijkt de toon van de professional kil en afstandelijk — precies wat iemand in een kwetsbare positie niet nodig heeft. De vraag rijst dan ook: hoe geschikt is een hulpverlener die meer muren opwerpt dan bruggen bouwt?
Grenzen van empathie in de zorg
De situatie legt een pijnlijk probleem bloot in de hulpverlening: het gebrek aan echte menselijke betrokkenheid. Cliënten klagen steeds vaker over onbereikbare of ongeïnteresseerde hulpverleners die zich verschuilen achter protocollen. In dit geval eindigde de communicatie met een cynisch “Oke bedankt voor de hulp,” terwijl er feitelijk niets was opgelost. Het incident is niet uniek — het weerspiegelt een groeiende frustratie onder mensen die juist steun zoeken. Want een hulpverlener zonder empathie, is als een arts zonder stethoscoop: technisch misschien bekwaam, maar menselijk gezien ontoereikend.
Check ook:
