Ik ging laatst met een vriend naar een zweverige bijeenkomst van een zelfbenoemde wonderdokter, ene Professor Aurelius van der Zon. Heel circusachtig: wierook, gonggeluiden, mensen die al in trance waren voordat het begon.
Op een gegeven moment stapt hij ineens op mij af. Hij legt zijn handen dramatisch op mijn hoofd en zegt plechtig:
“U zult lopen!”
Ik zeg: “Ehm… ja, dat doe ik al hoor. Ik loop hier gewoon rond.”
Hij kijkt dwars door me heen alsof ik onzichtbaar ben en roept nog harder:
“U zult lopen!!”
Ik probeer uit te leggen dat er niks mis is met m’n benen, dat ik vanochtend nog boodschappen heb gedaan en drie keer de trap op ben gelopen. Maar nee hoor, geen doorkomen aan. Weer diezelfde bezwerende stem:
“U zult lopen!!!”
Het publiek begon al te juichen, sommigen pinkten zelfs een traantje weg alsof er een wonder had plaatsgevonden.
Na afloop liep ik een beetje verward naar buiten. En wat denk je?
…M’n auto gestolen.
Dus ja, die vent had gelijk: ik moest inderdaad lopen. Alleen niet zoals ik had gehoopt.
Check ook:
