Een vrouw uit Utrecht schrijft een brief aan haar man:
Lieve schat,
Ik schrijf je deze brief om je te laten weten dat ik bij je wegga. Zeven jaar lang ben ik een goede vrouw voor je geweest, maar ik krijg er niks voor terug. De afgelopen twee weken waren de druppel. Vanmiddag belde je baas nog om te zeggen dat je ontslagen bent, en toen wist ik genoeg.
Vorige week kwam je thuis en had je niet eens door dat ik naar de kapper was geweest en mijn nagels had laten doen. Ik had je favoriete eten gemaakt: aardappels, groente en schnitzel. Ik droeg zelfs een nieuw jurkje. Jij kwam binnen, at in vijf minuten je bord leeg en viel daarna op de bank meteen in slaap tijdens Studio Sport. Je zegt nooit meer dat je van me houdt, je raakt me niet meer aan en je kijkt me amper nog aan. Of je gaat vreemd, of het interesseert je allemaal niks meer. Wat het ook is: ik ben weg.
Groetjes,
je ex-vrouw.
PS: probeer me niet te zoeken. Je broer en ik zijn samen vertrokken naar Spanje. Fijn leven nog.
De man leest de brief, glimlacht, pakt een pen en schrijft terug:
Beste ex-vrouw,
Nog nooit maakte iets op mijn dag me zo blij als jouw brief. Het klopt dat we zeven jaar getrouwd zijn, maar een “goede vrouw” was je bepaald niet.
Ik zapte niet voor niks altijd naar ESPN om je gezeur niet te hoeven horen. Dat hielp alleen niet genoeg. Natuurlijk zag ik dat je naar de kapper was geweest, maar mijn eerste gedachte was: “Zo, dat is zonde van het geld.” Mijn moeder zei vroeger al: als je niks aardigs kunt zeggen, zeg dan liever niks.
En dat eten van jou? Jij zei dat het schnitzel was, maar ik wist meteen dat het niet voor mij kon zijn, want ik eet al jaren geen varkensvlees meer. Dus ik dacht dat je het vast voor mijn broer had gemaakt.
En over dat nieuwe jurkje: ik zag heus wel dat het prijskaartje er nog aan hing. Toevallig had mijn broer die ochtend 50 euro van me geleend, en jouw jurkje kostte precies 49,95. Maar goed, ik hoopte nog steeds dat het toeval was.
Toch hield ik nog van je en dacht ik dat we er wel uit zouden komen. Maar vanochtend won ik 12 miljoen in de Staatsloterij. Daarom heb ik meteen ontslag genomen en twee tickets naar Curaçao geboekt. Toen ik thuiskwam, was jij weg.
Ach ja, alles gebeurt met een reden.
O ja, nog iets: mijn advocaat zegt dat jij na jouw brief nergens recht meer op hebt. Dus succes ermee.
Groeten,
je steenrijke, vrije ex-man.
PS: volgens mij heb ik nooit verteld dat mijn broer Karel vroeger als “Karola” door het leven ging. Ik hoop dat dat geen probleem is.
Check ook:
