Het is november in een klein dorp ergens in Brabant.
Het regent pijpenstelen, de terrassen zijn leeg en bijna iedereen zit financieel aan de grond.
De snackbarhouder heeft nog openstaande rekeningen bij de slager.
De slager moet op zijn beurt de boer nog betalen.
De boer heeft weer een schuld bij de lokale kroegbaas.
En de kroegbaas moet nog geld betalen aan een zelfstandige dame die boven het café kamers verhuurt.
Dan rijdt er ineens een dikke zakenman uit Amsterdam het dorp binnen.
Hij stapt het enige hotel van het dorp binnen en legt €100 op de balie terwijl hij boven een kamer gaat bekijken.
De hotelier grijpt direct die €100 en rent naar de snackbarhouder om zijn schuld af te lossen.
De snackbarhouder sprint naar de slager en betaalt zijn rekening.
De slager gaat meteen naar de boer om zijn schuld te betalen.
De boer rent naar de kroegbaas en rekent eindelijk af.
De kroegbaas haast zich vervolgens naar de dame boven het café en betaalt wat hij haar nog schuldig was.
Zij loopt direct naar het hotel en betaalt de openstaande rekening voor de kamers die ze daar soms huurt voor haar klanten.
Precies op dat moment komt de zakenman weer naar beneden.
“Sorry,” zegt hij, “de kamer is toch niks voor mij.”
Hij pakt zijn €100 terug en rijdt het dorp weer uit.
Niemand heeft iets verdiend…
maar ineens heeft niemand meer schulden.
Check ook:
