Een moeder schrijft een brief aan haar zoon, die in dienst zit.
Lieve zoon,
Ik schrijf je deze brief om je te laten weten dat ik je schrijf.
Als je hem ontvangt, heb je hem gekregen. Zo niet, laat het me weten, dan stuur ik hem opnieuw.
Ik schrijf langzaam, want ik weet dat je niet zo snel leest.
Je vader las dat de meeste ongelukken vlak bij huis gebeuren, dus we zijn voor de zekerheid verder weg gaan wonen.
Het adres weet ik nog niet, want de vorige bewoners hebben het huisnummer meegenomen.
Ik heb een jas voor je gekocht en wilde hem opsturen, maar oom Henk zei dat de knopen te zwaar waren voor de post. Daarom heb ik ze eraf geknipt en in de zakken gestopt.
Van oom Kees, die vorig jaar overleden is, hebben we gelukkig niets meer gehoord.
Goed nieuws: je vader heeft promotie gemaakt. Hij heeft nu 500 mensen onder zich… hij maait het gras op de begraafplaats.
Je zus is bevallen, maar we weten niet of het een jongen of meisje is. Dus we weten ook niet of je oom of tante bent geworden.
Als het een meisje is, wil ze het naar mij vernoemen, maar ik vind het vreemd als mijn kleinkind “mama” heet.
Vorige week sloeg je broer zijn autodeur dicht terwijl de sleutels er nog in zaten. Dus moest hij met de bus naar huis om de reservesleutel te halen om ons eruit te laten.
Als je Margriet ziet, doe haar de groeten. Zie je haar niet, zeg dan niets.
Veel liefs, Je moeder
PS: Ik wilde nog geld meesturen, maar de envelop was al dichtgeplakt.
