Een man komt bij de bioscoop en loopt zelfverzekerd naar de kassa.
“Eén kaartje, alstublieft.”
Hij betaalt, krijgt zijn kaartje en loopt richting de ingang.
Nog geen minuut later staat hij alweer terug bij de kassa.
“Eh… nog een kaartje, graag.”
Het meisje achter de kassa fronst, maar verkoopt hem zonder vragen een tweede kaartje.
Even later komt de man wéér terug.
En nog een keer.
En nog een keer.
Na tien kaartjes begint het meisje achter de balie zich echt af te vragen wat er aan de hand is.
“Misschien koopt hij steeds nieuwe stoelen voor z’n vrienden?” denkt ze.
Maar de man komt alleen, en telkens met hetzelfde chagrijnige gezicht.
Als hij voor de twintigste keer voor haar neus staat, kan ze zich niet meer inhouden.
“Sorry meneer,” zegt ze, “maar ik moet het echt vragen. U koopt al de hele tijd kaartjes. Waarom in hemelsnaam?”
De man slaakt een diepe zucht, kijkt haar vermoeid aan en zegt:
“Nou… elke keer dat ik door die ingang loop, zit daar zo’n idioot die mijn kaartje weer in tweeën scheurt!”
Check ook:
