De dag na de scheiding pakte hij netjes zijn spullen in dozen en koffers.
Op dag twee kwamen de verhuizers alles ophalen.
Op dag drie ging hij nog één laatste keer terug naar hun mooie huis. Hij zette rustige muziek op, stak kaarsen aan en trakteerde zichzelf op een luxe diner met garnalen, kaviaar en witte wijn.
Daarna maakte hij een rustig rondje door het huis… en liet “per ongeluk” op allerlei plekken wat restjes achter: een paar garnalen hier, een beetje kaviaar daar, netjes verstopt op plekken die niemand ooit controleert.
Hij maakte de keuken schoon, deed de deur achter zich dicht en vertrok.
Een paar dagen later trok zijn ex in met haar nieuwe vriend. In het begin was alles perfect. Tot het huis langzaam begon te ruiken.
Schoonmaken hielp niet. Luchten niet. Nieuwe vloerbedekking niet. Luchtverfrissers, schoonmaakbedrijven, ongediertebestrijding… niets werkte.
Vrienden kwamen niet meer langs. Het huis werd onverkoopbaar. Zelfs met flinke korting wilde niemand het hebben.
Uiteindelijk belde de vrouw haar ex op en klaagde over “dat verschrikkelijke stinkhuis”.
Hij zei:
“Wat toevallig… ik mis dat huis enorm. Ik wil het best van je overnemen.”
Maar ja, door de alimentatie kon hij alleen een hypotheek krijgen voor 25% van de waarde.
Na lang twijfelen ging ze akkoord.
Een week later kwamen de verhuizers opnieuw… om álles naar hun nieuwe huis te brengen.
Inclusief… de gordijnroedes.
Check ook:
