De hemel zit bijna vol, dus God verzint een nieuwe regel: alleen wie een écht goed verhaal heeft over hoe hij is gestorven, mag naar binnen. Petrus zucht, gaat achter zijn balie zitten en roept de eerste ziel.
Petrus: “Hoe bent u gestorven?”
Ziel 1: “Mijn vaste lunchmaat was ziek, dus ik ging thuis eten. Ik hoorde gestommel, rende de slaapkamer in en zag mijn vrouw onder de dekens. Op het balkon zag ik twee handen aan de reling — de bovenbuurman? Ik schrok, hij liet los en belandde in een struik. In alle paniek schoof onze oude koelkast op het balkon en viel naar beneden. De schrik werd me te veel; mijn hart hield ermee op. En nu ben ik hier.”
Petrus knikt. “Creatief, tragisch, overtuigend. Binnen.”
De tweede ziel stapt naar voren.
Petrus: “Volgende. Uw verhaal?”
Ziel 2: “Ik had vrij en zat op mijn balkon met een drankje. Ik reikte iets te ver, gleed en kon me nog net vasthouden aan de balustrade van de benedenbuur. Hij probeerde te helpen, maar ik gleed toch. Ik kwam in een struik terecht, keek omhoog… en toen viel er een koelkast. Daarna weet ik niets meer.”
Petrus slikt. “Eh… ja. Ook binnen.”
Dan zweeft er onverwacht nóg een ziel naar de balie.
Petrus: “Laat me raden: u heeft óók een bijzonder verhaal?”
Ziel 3: “Zeker. Er kwam onverwacht bezoek terwijl ik bij iemand thuis was, dus ik dook in het eerste verstopplekje dat ik zag: de koelkast.”
Check oook:
