Op de Atlantische Oceaan voer een gigantisch luxe cruise-schip, vol rijke mensen in dure jurken, maatpakken en met glazen champagne in de hand. Het schip had alles: zwembaden, een bioscoop, een casino en zelfs een gouden piano. Als avondentertainment trad er een goochelaar op, die het publiek keer op keer versteld liet staan met zijn trucs.
Maar er was één probleem. Op het schip leefde ook een slimme, brutale papegaai, de favoriete huisgenoot van de kapitein. Elke keer als de goochelaar een truc deed, riep de papegaai keihard door de zaal wat het geheim was. “In zijn mouw!” klonk het als er iets verdween. “Dubbele bodem!” als er een kist werd geopend. En “Die kaart zat al in zijn zak!” voordat de goochelaar het zelf kon onthullen. Het publiek lag in een deuk, maar de goochelaar kookte van woede.
Op een dag, midden op zee, gebeurde het ondenkbare. Het schip botste op een zeemijn. Een enorme explosie volgde, en binnen enkele minuten zonk het hele schip. Iedereen verdween in de golven, behalve de goochelaar en de papegaai. Ze dreven samen op een paar planken, verloren in de eindeloze oceaan.
Dagen gingen voorbij zonder dat er een woord werd gezegd. De goochelaar keek nors naar de horizon, de papegaai hield zijn ogen strak op hem gericht. Na weken van zwijgen zuchtte de papegaai diep, keek de goochelaar recht aan en zei: “Oké… ik geef het op. Waar heb je die boot verstopt?”
Check ook:
