Ik lag vorige maand bij het zwembad van Hotel Costa Sol in Lloret de Mar. Je kent het wel: handdoekje leggen om zeven uur, patat om elf.
Komt er een strak in het pak gestoken zakenman naast me liggen. Laptop open op zijn schoot, telefoon netjes naast zijn ligbed.
Hij steekt zijn hand op naar de ober:
“Doe mij maar een grote rum-cola.”
Hij tikt dat glas in één keer leeg, graait even in zijn broekzak, kijkt kort, en bestelt meteen nog eentje.
Zelfde verhaal. Glas leeg. Weer die broekzak.
Nog een rum-cola.
Na de vierde ronde zeg ik:
“Kerel, je lever zal het je niet danken, maar wat zit je toch steeds in die broekzak te controleren?”
Zegt hij:
“Daar zit een foto van mijn vrouw in.”
Ik zeg: “En?”
“Nou,” zegt hij, “zodra ik naar die foto kijk en denk: goh… eigenlijk ziet ze er best charmant uit, dan weet ik dat ik te veel op heb en het tijd is om een vlucht naar huis te boeken.”
Check ook:
