Bob werkte op vrijdagmiddag zijn laatste mailtje weg, klapte zijn laptop dicht en dacht: “Zo. Weekeind.”
Het was ook nog eens salarisdag. In plaats van netjes naar huis te gaan, besloot hij “één drankje” te doen met collega’s. Dat ene drankje werd een biertje. Dat biertje werd een rondje. Dat rondje werd een avond in de kroeg, gevolgd door een nacht in de stad, en voor hij het wist was het ineens zondagochtend.
Het hele weekend had Bob doorgebracht met zijn maten: terrasjes, cafés, snackbar om drie uur ’s nachts — en ondertussen gaf hij zonder nadenken zijn volledige salaris uit. Zijn telefoon stond op stil. Zijn verantwoordelijkheidsgevoel ook.
Op zondagavond strompelde hij eindelijk thuis binnen. Zijn jas hing half open, zijn stem rook naar bier en zijn bankrekening was net zo leeg als zijn beloftes van vrijdagmiddag.
Zijn vrouw stond hem al op te wachten. Wat volgde was een tirade van bijna twee uur, waarin alles langskwam: zijn gedrag, zijn prioriteiten, zijn vrienden, zijn levenskeuzes en zelfs dat ene keer in 2017 dat hij de vuilnisbak was vergeten.
Toen ze eindelijk stopte om adem te halen, keek ze hem strak aan en zei:
“Hoe zou jij het vinden als je mij twee of drie dagen niet zou zien?”
Bob dacht even na, haalde zijn schouders op en zei:
“Eerlijk? Dat zou ik best prima vinden.”
Maandag ging voorbij. Bob zag zijn vrouw niet.
Dinsdag ook niet.
Woensdag net zo min.
Maar op donderdag was de zwelling eindelijk zo ver gezakt dat hij haar een beetje kon zien…
uit zijn linker ooghoek.
Check ook:
