Gistermiddag liep ik even snel naar de bakker om een broodje te halen.
Vijf minuten later kom ik naar buiten, en wat zie ik? Een agent staat breed glimlachend een parkeerbon uit te schrijven.
Ik denk: Dat laten we niet zomaar gebeuren.
Dus ik begin te mopperen:
“Serieus? Heb je niks beters te doen?”
De agent haalt zijn schouders op en schrijft nóg een bon uit.
“Overijverige papierkoning!” zeg ik.
Schrijf krabbel krabbel — weer een bon.
“Blij ei met een pet!”
Hop, nog eentje erbij.
Zo gaat het nog een tijdje door. Ik gooi er ludieke opmerkingen naartoe, en de stapel bonnen onder de ruitenwisser wordt steeds hoger.
Op een gegeven moment is er bijna geen plek meer.
Dan besef ik dat het geen zin heeft.
Zuchtend geef ik het op… en loop naar mijn eigen auto, die een straat verderop keurig geparkeerd staat.
Check ook:
