Pieter en Bram waren een tweeling, maar totaal niet identiek. Ze leken meer op de ‘voor en na’-foto’s uit een oude Basic-Fit advertentie. Pieter was zo dun dat je hem bijna over het hoofd zag, terwijl Bram breed en gespierd was. Waar Bram ook kwam, vrouwen stonden in een kring om hem heen, terwijl Pieter altijd moeite had om contact te maken. Zelfs als een vrouw wél met hem praatte, was dat meestal omdat hij toevallig naast Bram stond — en dan nog wist hij vaak niets te zeggen.
Toch waren de twee de beste vrienden, en Bram probeerde altijd om Pieter te helpen, al werkte dat zelden. Op een zomerse dag besloten ze naar Scheveningen te gaan. Bram wist dat zodra hij in zijn zwembroek over het strand liep, de vrouwen wel zouden komen aanlopen, en dat Pieter dan misschien mee kon profiteren.
Maar net voordat ze wilden vertrekken, kreeg Bram plotseling nog iets te regelen.
“Ga jij alvast,” zei Bram, “maar we moeten je wel even een voorsprong geven. Dat magere lijf van jou helpt niet mee. Spieren kunnen we je nu niet geven, maar we kunnen je er wél wat mannelijker laten uitzien: pak een aardappel en stop die in je zwembroek. Dan lijkt het meteen wat indrukwekkender.”
Pieter vertrok en Bram kwam een uurtje later. Op het drukke strand vond Bram zijn broer meteen: er was een grote lege cirkel in de mensenmassa, alsof iedereen op afstand wilde blijven van iets vreemds. In het midden stond Pieter, rood aangelopen en boos.
“Dit is allemaal jouw schuld,” zei Pieter. “Ik deed precies wat je zei: ik stopte een aardappel in mijn zwembroek, maar zodra ik uit de kleedhokjes kwam, begonnen mensen te gillen en weg te rennen. Je zei dat het vrouwen zou aantrekken, maar niemand wil binnen tien meter van me komen!”
Bram zuchtte diep. “Pieter… je moest die aardappel in de voorkant van je zwembroek doen.”
Check ook:
