Drie astronauten zweven al maanden in een defect ruimtestation ergens in de baan rond Mars. De communicatie met de aarde is verbroken, het voedsel bestaat nog maar uit gevriesdroogde spruitjes, en de enige entertainment is een USB-stick met 200 uur aan mondharmonica-muziek.
Op een dag ontdekt één van hen een oud metalen kistje dat achter een paneel verstopt zit. Nieuwsgierig maakt hij het open — en FWOOOOSH! er verschijnt een holografische alien in een schitterende lichtflits.
“Jullie hebben mij bevrijd uit mijn gevangenis,” zegt de alien met een galmende stem. “Ik geef ieder van jullie één wens.”
De eerste astronaut zegt: “Stuur mij alsjeblieft terug naar mijn huis op aarde, met mijn vrouw naast me en een versgebakken lasagne op tafel.”
ZAP! — weg is hij.
De tweede zegt: “Ik wil op een tropisch strand liggen, zonnebril op, voeten in het zand, en een ijskoude mojito in mijn hand.”
ZAP! — ook hij verdwijnt.
De derde blijft alleen achter in het lege ruimtestation. Hij zweeft even rond, kijkt naar de lege slaapcapsules, zucht, en zegt: “Tja… nu is het hier wel heel stil. Doe mijn collega’s maar terug.”
ZAP! — en daar hangen ze weer, allebei in hun ruimtepakken, zonder lasagne, zonder mojito… maar met een zakje gevriesdroogde spruitjes.
Check ook:
