Jan en zijn vrouw Marjan zitten in hun rijtjeshuis in Amersfoort aan de aardappels, sperziebonen en een gehaktbal. Jan is opvallend stil.
‘Wat zit je toch te denken?’ vraagt Marjan.
‘Gewoon… Stel dat ik eerder doodga dan jij. Zou jij dan opnieuw trouwen?’
Marjan kijkt op van haar bord.
‘Daar ben ik helemaal niet mee bezig, Jan.’
‘Nee, maar stél.’
‘Nou, misschien. Ik heb ook geen zin om de rest van mijn leven alleen te zitten.’
Jan prikt wat harder in zijn gehaktbal.
‘En zou die vent dan hier komen wonen? In óns huis?’
‘Waarschijnlijk wel. We hebben net de keuken laten verbouwen. Ik ga toch niet meteen verhuizen?’
‘Dus hij zou ook op mijn plek op de bank zitten? Met de afstandsbediening?’
‘Lijkt me lastig om hem de hele avond te laten staan.’
Jan legt zijn bestek neer.
‘En ons bed dan? Zou hij daar ook in slapen?’
‘Jan, dat bed is nog hartstikke goed. Ik ga toch geen nieuw bed kopen?’
Hij schuift zijn stoel naar achteren.
‘Nou, prachtig. Mijn huis, mijn bank, mijn bed… Straks gaat hij zeker ook nog in mijn Volvo rijden!’
Marjan legt rustig haar vork neer.
‘Nee hoor, schat. Hij heeft geen rijbewijs.’
Check ook:
