Henk woont al jaren in een gezellige straat in Amersfoort. Een paar huizen verderop woont zijn goede vriend en buurman Kenji, die oorspronkelijk uit Japan komt. De twee kunnen het uitstekend met elkaar vinden. Ze drinken regelmatig samen koffie, helpen elkaar met klusjes en maken graag een praatje over de schutting.
Op een ochtend hoort Henk dat Kenji een ernstig auto-ongeluk heeft gehad en in het ziekenhuis ligt.
“Ach, wat verschrikkelijk!” zegt Henk tegen zijn vrouw. “Ik ga vanmiddag meteen even bij hem langs.”
Als Henk de ziekenhuiskamer binnenloopt, schrikt hij behoorlijk. Zijn buurman ligt met zijn armen en benen in het gips, heeft overal verband en is aangesloten op allerlei apparaten. Naast zijn bed staat een zuurstoffles met een lange slang.
“Nou, buurman,” zegt Henk voorzichtig. “Je hebt het flink te pakken, hè?”
Kenji reageert niet. Hij ligt met zijn ogen dicht en lijkt te slapen.
Henk pakt een stoel en gaat naast het bed zitten.
“Maak je maar geen zorgen over thuis,” zegt hij geruststellend. “Ik zet de vuilnisbakken wel buiten en geef de plantjes water. Jij moet gewoon zorgen dat je weer beter wordt.”
Plotseling doet Kenji zijn ogen wijd open. Hij kijkt Henk verschrikt aan en begint iets in het Japans te roepen.
“SAKARO AOTA NAKAMY ANYOBA, SUSHI MASHUTA!”
Henk begrijpt er geen woord van.
“Rustig maar, jongen,” zegt hij. “Je hoeft me niet te bedanken. Daar zijn buren toch voor?”
Maar Kenji blijft hem met grote ogen aankijken. Hij probeert nog iets te zeggen, haalt moeizaam adem en verliest vervolgens het bewustzijn.
Henk schrikt en haalt onmiddellijk een verpleegkundige. Ondanks alle inspanningen overlijdt zijn buurman korte tijd later.
Een paar dagen later gaat Henk naar de uitvaart. Na afloop stapt hij op Kenji’s vrouw af.
“Gecondoleerd,” zegt hij. “Wat een verdrietige gebeurtenis. Hij was echt een fantastische buurman.”
“Dank je wel, Henk,” antwoordt ze.
“Er is trouwens nog iets,” vervolgt Henk. “Ik was bij hem in het ziekenhuis en vlak voordat hij zijn bewustzijn verloor, zei hij iets in het Japans. Ik krijg die woorden maar niet uit mijn hoofd.”
Zijn vrouw kijkt nieuwsgierig op.
“Weet je nog wat hij zei?”
“Jazeker! Ik heb het meteen opgeschreven, zodat ik het niet zou vergeten.”
Henk haalt een verfrommeld briefje uit zijn binnenzak en leest plechtig voor:
“SAKARO AOTA NAKAMY ANYOBA, SUSHI MASHUTA!”
Kenji’s vrouw kijkt hem met grote ogen aan.
“Zei hij dat echt?”
“Ja,” antwoordt Henk. “Ik dacht dat het misschien een bijzonder Japans gezegde was. Of een laatste boodschap voor zijn familie.”
De vrouw slaat haar hand voor haar mond.
Henk buigt zich iets naar voren.
“Wat betekent het dan?”
“Henk,” zegt ze verbijsterd, “dat betekent: HAAL JE VOET VAN MIJN ZUURSTOFSLANG, SUKKEL!”
Check ook:
