Een door Merel Roze gedeeld columnfragment van Paulien Cornelisse raakt lezers op LinkedIn. Roze omschrijft de tekst als haar laatste Volkskrantcolumn. Daarin schrijft Cornelisse over een infuus en de taalgedachten die daarna opkomen. Lezers reageren met dankwoorden voor haar humor en vertellen hoeveel haar werk voor hen betekende.
Tekst loopt verder onder de video
Merel Roze deelt column van Paulien Cornelisse
Cornelisse overleed op woensdag 30 september op 50-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Haar overlijden is onder meer bevestigd door KRO-NCRV.
Roze schrijft bij de afbeelding op Linkedin: “Een zwarte dag. 💔 Paulien forever.” Daaronder introduceert ze het fragment als haar laatste Volkskrantcolumn. Op de gedeelde afbeelding zijn meerdere alinea’s te lezen waarin de schrijfster haar lichamelijke vermoeidheid verbindt met gedachten over taal.
Een reactie van Sarieke Brinkhuis sluit daar direct op aan: “Oooh deze tekst ook. Goud. Dit is Paulien. Was Paulien.”
Van een infuus naar het woord ‘apegapen’
De column begint met een beschrijving van hoe Cornelisse zich na een infuus voelt:
“Ik krijg een infuus en lig daarna een tijdje op apegapen.”
Ze schrijft dat ze dan weinig zin heeft om iets te doen, behalve nadenken over dat laatste woord. Vervolgens stelt ze zich een gapende aap voor en vraagt ze zich af of het woord vooral is bedacht omdat het zo lekker klinkt.
Daarna zoekt ze naar andere woorden die prettig rijmen en waarin een dier voorkomt. In het zichtbare fragment noemt ze luizenpluizen.
Ook de spelling roept vragen op
Haar gedachten gaan vervolgens naar de tussen-n. Ze merkt op dat apegapen geen extra n kreeg bij de spellingshervorming die van pannekoek het woord pannenkoek maakte.
Daarbij fantaseert ze over spellingmakers die misschien niet zeker wisten of het woord werkelijk met een aap te maken heeft. Uiteindelijk komen ook ginnegappen en lanterfanten bij haar op als woorden die een vergelijkbaar prettig gevoel geven.
Lezers reageren met verdriet en waardering
Onder het LinkedIn-bericht vertellen mensen hoeveel plezier ze aan haar werk beleefden. Jeanine Mies schrijft:
“Flierefluiten, roezemoezen, rollebollen… Heb van haar taalplezier genoten. 50 is veel te jong.”
Susanne Kobus beschrijft haar schrik: “Ik wist natuurlijk van haar ziek zijn, maar dat ze er nu ineens niet meer is.” Andere reageerders bedanken haar voor haar humor, vindingrijkheid en verwondering.
Sommigen zetten het woordspel zelf voort. Christine van Eerd bedenkt onder meer vlindervinder, weigertijger en koekoekboek. Die voorbeelden komen uit haar reactie.
Jonica Hoff benadrukt hoe herkenbaar de schrijfster in haar werk blijft: “Haar stem blijft doodleuk door haar teksten heen klinken.”
Lees ook:
