Een jongetje ligt ’s avonds in bed als hij ineens heel nodig naar de wc moet. Hij springt uit bed, rent de trap af en stormt de woonkamer binnen, waar zijn moeder gezellig met een paar vriendinnen zit te kletsen.
“MAM! IK MOET PISSEN!” roept hij door de hele kamer.
Zijn moeder kijkt geschrokken om zich heen.
“Quentin! Zo praat je niet, zeker niet waar visite bij is. Als je de volgende keer naar de wc moet, zeg je gewoon zachtjes dat je moet ‘fluisteren’. Begrijp je dat?”
Quentin knikt braaf.
Een paar avonden later moet hij opnieuw naar de wc. Hij rent naar beneden. Zijn moeder zit weer met haar vriendinnen in de woonkamer.
“Mam,” zegt hij deze keer heel netjes, “ik moet fluisteren.”
Zijn moeder glimlacht tevreden, neemt hem mee naar de wc en stopt hem daarna weer in bed.
“Goed zo, jongen. Dat was veel netter.”
Een paar nachten later wordt Quentin opnieuw wakker omdat hij nodig moet. Hij loopt naar beneden, maar dit keer zit alleen zijn vader op de bank televisie te kijken.
Quentin gaat naast hem staan en zegt zachtjes:
“Pap… ik moet fluisteren.”
Zijn vader kijkt nauwelijks op van de televisie.
“Moet je fluisteren, jongen?”
“Ja, heel nodig.”
Zijn vader buigt zijn hoofd naar hem toe.
“Nou, kom dan maar hier… en fluister maar in papa’s oor.”
Check ook:
