Er is een flinke discussie losgebarsten over de prinses Alexia anorexia-speculaties na een ogenschijnlijk onschuldige fotoreeks van de Dutch Grand Prix in Zandvoort. Op sociale media ontstonden reacties op Alexia’s uiterlijk, waarna De Oranjezondag van Hélène Hendriks het onderwerp oppakte. De tv-commentaren van Hendriks en Jack van Gelder leidden direct tot stevige kritiek vanuit media en opiniemakers, die dit soort publiekelijk speculeren ronduit ongepast noemen.
- Aanleiding: Zandvoort, foto’s en snel oplopende reacties
- Wat er op tv gebeurde
- Ophef
- Wat Hester Zitvast zegt — en waarom dat binnenkomt
- Gericht aan de talkshowtafel: ‘Gewoon niet doen’
- De context: van social media naar televisie
- Waarom dit volgens Hester niet onschuldig is
- De bredere les: praat over media-ethiek, niet over lichamen
- Tijdlijn in het kort
- Bespreek de ethiek
Tekst loopt verder onder de video
Aanleiding: Zandvoort, foto’s en snel oplopende reacties
De fotoreeks van de Dutch Grand Prix liet Alexia zien in een oversized blazer, korte rok en hoge laarzen. Stijlvol, passend bij de setting – en onmiskenbaar zichtbaar. Complimenten stroomden binnen, maar ook kritische en ronduit nare comments. De redactie die de beelden deelde, moest ingrijpen en riep op tot respectvolle comments om body shaming te stoppen. In die mix van waardering, zorgen en sensatie ontstond een frame waar de term prinses Alexia anorexia steeds vaker opdook, soms als pure clickbait. De toon verhardde snel.
Wat er op tv gebeurde
In De Oranjezondag gaf Hélène Hendriks aan dat ze “schrok” van de foto en wees op Alexia’s benen. Jack van Gelder voegde toe met woorden als “dun” en “iets wat X-beentjes is”. Ze stelden geen diagnose, maar hun manier van bespreken haakte wél in op het online gesprek dat al gaande was. En daarmee, of het nu zo bedoeld was of niet, schoof de tv-uitzending het debat over prinses Alexia anorexia een flinke stap vooruit.
Ophef
De ophef rond de Zandvoort-foto’s en het daaropvolgende gesprek in De Oranjezondag kreeg een nieuwe lading door een felle column van Hester Zitvast (VROUW/De Telegraaf). In plaats van wéér te praten over uiterlijk of “prinses Alexia anorexia”, legt zij de vinger op de zere plek: media-ethiek, verantwoordelijkheid en de impact van losse opmerkingen op vrouw die jong is. Hieronder het debat, maar dan door de bril van Hester—met haar woorden centraal.
Wat Hester Zitvast zegt — en waarom dat binnenkomt
Hester draait niet om de hete brij heen. Haar kernboodschap: diagnostiek en insinuaties horen niet thuis op de bank, laat staan op nationale televisie.
“Het is nergens voor nodig om vanuit je zetel een diagnose te poneren zonder ook maar enige vakkennis of scholing. Reageren is nergens voor nodig. Doe niet zo onaardig, zulke meiden zijn even kwetsbaar als heel wat vrouw op jonge leeftijd. Bespreek het met je moeder, desnoods met je partner. Deel het met je hond dan wel je kat om daarna gewoon verder te leven. Zorg er hoe dan ook voor dat jouw ’oprechte’ bezorgdheid die meiden niet bereikt.”
Met die passage zet ze de toon: zorgelijkheid zonder context kan meer schade aanrichten dan helpen. Het gaat haar niet om het smoren van elk gesprek, maar om hoe en waar je dat gesprek voert.
Gericht aan de talkshowtafel: ‘Gewoon niet doen’
In haar vervolg richt Hester zich expliciet tot de presentator en tafelgast van De Oranjezondag:
“Hélène Hendriks, Jack van Gelder: Gewoon niet op die manier handelen, dat in het openbaar op televisie ’te schrikken omwille van iemands totale uiterlijk’. Daar poseert een vrouw zonder overtollige kilo’s die jong is. Dat betekent toch niet direct dat je ernstig ziek bent hè? Wat levert het iets op als je er op sociale kanalen dan wel op televisie erover gaat speculeren? Laat dat toch achterwege. Deze familie hebben we ontdaan van menselijkheid en prijsgegeven aan ongefilterd oordeel. Alsof zij geen gevoelens kennen en helemaal niets oppikken van zulke uitlatingen.”
Hier legt Hester de nadruk op het effect van zulke gesprekken: het legitimeert speculaties, vergroot het bereik en normaliseert het idee dat je over iemands gezondheid kunt gissen zonder kennis van zaken.
De context: van social media naar televisie
Wat als een mode-moment begon—foto’s van Alexia in een blazer, rok en laarzen tijdens de Dutch Grand Prix—sloeg op sociale platforms om in een debat over haar silhouet. Moderatoren riepen snel op tot respect, juist om body shaming te voorkomen. In die gevoelig geladen sfeer haakte De Oranjezondag in, met woorden als “dun” en “wat X-beentjes”. Volgens Hester is dát precies het punt waar media een keuze hebben: meeliften op de buzz óf verantwoordelijkheid nemen en de speculatieve laag vermijden.
Waarom dit volgens Hester niet onschuldig is
- Stigma en schade: Zonder context een label suggereren voedt stigma rond eetstoornissen en raakt mensen die daadwerkelijk worstelen met hun gezondheid.
- Machtspositie tv: Wat aan een talkshowtafel gezegd wordt, klinkt zwaarder en reikt verder dan een losse comment online.
- Jonge doelgroep: Publieke speculatie treft jonge vrouwen harder; het frame blijft hangen, ook als er geen enkel feit onder ligt.
De bredere les: praat over media-ethiek, niet over lichamen
Hesters lijn is helder: als je iets wilt bespreken, maak het dan een gesprek over normen, framing en verantwoordelijkheid. Vraag: wat is de publieke meerwaarde? Draagt dit bij aan begrip, of vergroot het alleen de ruis? Door de focus te verleggen van iemands lichaam naar het mechanisme áchter de rel, bied je publiek houvast zonder persoonlijke grenzen te overschrijden.
Tijdlijn in het kort
- Zandvoort-beelden: Aandacht en uiteenlopende reacties op sociale media; moderatie vraagt om respect.
- Tv-bespreking: De Oranjezondag benoemt die beelden en Alexia’s benen, wat de discussie verder opstuwt.
- Column Hester Zitvast: Felle kritiek op het publiek speculeren over gezondheid en uiterlijk; oproep tot zelfbeheersing en respect.
- Naslag en duiding: De discussie verschuift van het lichaam van Alexia naar de vraag wat media wel/niet zouden moeten doen.
Bespreek de ethiek
Met haar scherpe citaten verlegt Hester Zitvast de aandacht van “hoe ziet ze eruit?” naar “wat is de verantwoordelijkheid van media en commentatoren?”. Haar boodschap aan Hélène Hendriks en Jack van Gelder is eenvoudig én moeilijk tegelijk: niet doen—niet schrikken op tv, niet speculeren, niet medicaliseren zonder kennis. Daarmee biedt ze een helder kompas: bespreek de ethiek, niet het lichaam. Dat is beter voor het publieke debat, en vooral menselijker voor wie voer voor debat is.
