Een vertegenwoordiger van een bekend stofzuigermerk rijdt op een zonnige ochtend het platteland in, op zoek naar klanten. Na een tijdje stopt hij bij een oude, afgelegen boerderij. Hij loopt vol vertrouwen naar de voordeur en klopt aan.
Een vriendelijke maar nuchtere boerin doet open.
“Goedemorgen mevrouw!” begint de man enthousiast. “Ik ben hier met de nieuwste technologie op het gebied van schoonmaken: de TurboZuig 5000. Deze stofzuiger is zo krachtig, hij zuigt letterlijk alles. Zelfs sporen van modder, haren van een halve koe, of het zand van de Sahara – hij krijgt alles weg!”
De boerin kijkt hem wat wantrouwend aan, maar zegt niets.
De vertegenwoordiger ruikt zijn kans en gaat verder.
“Laat me u wat bewijzen,” zegt hij, terwijl hij zonder aarzelen een grote plastic zak opentrekt en midden op haar kleed een complete berg troep uitstort: aarde, zaagsel, stukjes ontbijtkoek, confetti, kippenveren – het lijkt alsof hij net een carnavalstocht heeft leeggegooid.
Terwijl de boerin verbijsterd toekijkt, zegt hij trots:
“Maak u geen zorgen! Alles wat u nu ziet, verdwijnt binnen een paar seconden. En als er ook maar één korrel blijft liggen, dan eet ik het persoonlijk van de vloer op!”
De boerin knikt langzaam, vouwt haar armen over elkaar, en zegt droogjes:
“Nou, dan zou ik maar beginnen met vork en mes pakken… we hebben hier al twintig jaar geen elektriciteit.”
