Er is een ooit beroemde Nederlandse acteur die inmiddels bekendstaat om één probleem: hij kan zijn teksten niet meer onthouden. Het nieuws gaat rond in het wereldje en langzaam maar zeker wil geen enkel theater hem nog inhuren.
Na jaren van afwijzingen krijgt hij eindelijk weer een kans. Een klein toneel in Nederland wil hem laten schitteren in een nieuwe voorstelling. De regisseur neemt hem apart en zegt streng:
“Dit is een cruciale scène, maar maak je geen zorgen — je hebt maar één zin.”
Hij legt het zorgvuldig uit:
“Je komt bij het openen van het doek het podium op met een roos in je hand. Je houdt de roos met duim en wijsvinger onder je neus, snuift diep en zegt dan:
‘Ah… de zoete geur van mijn minnares.’”
De acteur is door het dolle heen. Dit kan hij. Eén zin. Dat móét lukken. De hele dag loopt hij backstage heen en weer, mompelend en oefenend:
“Ah… de zoete geur van mijn minnares.”
Nog eens. En nog eens.
Dan is het zover. Het doek gaat open. Het licht floept aan. De acteur stapt het podium op, recht zijn rug, kijkt het publiek in, haalt diep adem en zegt met volle overtuiging:
“Ah… de zoete geur van mijn minnares.”
De zaal ontploft. Het publiek giert het uit, mensen huilen van het lachen, stoelen kraken.
Maar achter de coulissen staat de regisseur rood aangelopen van woede.
De acteur kijkt verbaasd rond. Na afloop stormt de regisseur op hem af.
“Jij totale idioot!” schreeuwt hij. “Je hebt me geruïneerd!”
De acteur stamelt:
“Maar… ik vergat mijn tekst toch niet?”
“Nee!” gilt de regisseur.
“Je vergat de roos.”
Check ook:
