Twee collega’s zitten op een maandagochtend zuchtend achter hun bureau bij een groot administratiekantoor in Utrecht.
‘Ik ben echt toe aan een paar dagen vrij’, zegt Henk. ‘Ik kan geen Excel-bestand meer zien.’
‘Vertel mij wat’, antwoordt Kees. ‘Maar onze baas heeft alle vakantiedagen ingetrokken omdat het zo druk is.’
Henk denkt even na en begint plotseling te grijnzen.
‘Wacht eens… Ik weet hoe ik een paar dagen vrij kan krijgen!’
‘Hoe dan?’
‘Let maar op.’
Henk kijkt of de baas nergens te bekennen is. Vervolgens klimt hij op zijn bureau, duwt een paar platen van het systeemplafond omhoog en kruipt naar binnen.
Kees kijkt verbaasd toe.
Even later steekt Henk zijn benen over een stevige metalen buis en laat zich ondersteboven uit het plafond zakken.
Daar hangt hij. Midden in het kantoor. Met zijn hoofd naar beneden.
Nog geen minuut later komt de baas binnen.
‘HENK! Wat moet dat in vredesnaam voorstellen?!’
Henk kijkt hem bloedserieus aan.
‘Ik ben een lamp, meneer.’
De baas staart hem een paar seconden verbijsterd aan.
‘Een lamp?! Henk, volgens mij heb jij veel te hard gewerkt. Je bent helemaal overspannen! Ga onmiddellijk naar huis en neem maar twee dagen vrij. Ik wil je hier voorlopig niet meer zien!’
‘Dank u wel, meneer!’ antwoordt Henk vrolijk.
Hij klimt naar beneden, pakt zijn jas en loopt fluitend het kantoor uit.
Kees ziet het gebeuren, staat op, zet zijn computer uit en trekt ook zijn jas aan.
De baas fronst zijn wenkbrauwen.
‘Hé, Kees! En waar denk jij naartoe te gaan?’
Kees kijkt hem verbaasd aan.
‘Naar huis natuurlijk. Ik kan toch niet werken zonder licht?’
Check ook:
