Het is inmiddels ruim drie uur ’s nachts als twee vrienden na een avond flink doorzakken eindelijk het café verlaten. Ze hebben de nodige biertjes achter de kiezen en besluiten om samen naar huis te lopen.
Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Ze zwalken over de stoep, zingen luidkeels oude kroegliedjes en moeten regelmatig stoppen omdat een van de twee weer in de lach schiet.
Halverwege de straat blijft een van de mannen plotseling staan.
“Wacht eens even! Wat ligt daar nou?”
Hij bukt moeizaam voorover, raapt iets van de straat en houdt het nieuwsgierig voor zijn gezicht.
Zijn vriend komt dichterbij en trekt een vies gezicht.
“Geen idee. Laat eens ruiken.”
Hij snuffelt voorzichtig aan het vreemde goedje en deinst meteen achteruit.
“Volgens mij is dat gewoon hondenpoep!”
De eerste man kijkt ongelovig naar wat hij in zijn hand heeft.
“Hondenpoep? Weet je dat wel zeker?”
“Nou, het ruikt er in ieder geval verdacht veel naar”, antwoordt zijn vriend.
De man vertrouwt het niet helemaal. Hij bestudeert het nog eens aandachtig, haalt zijn schouders op en besluit er voorzichtig met zijn tong aan te proeven.
Even blijft hij nadenkend staan. Dan knikt hij overtuigd.
“Verdorie, je hebt helemaal gelijk! Het is inderdaad hondenpoep!”
Zijn vriend haalt opgelucht adem en zegt:
“Nou, gelukkig maar dat we daar niet in zijn getrapt!”
Check ook:
