Het is kerstavond en een echtpaar loopt door een druk winkelcentrum in Utrecht om nog snel de laatste kerstcadeaus te kopen. Overal lopen mensen met volle tassen, bij de winkels staan lange rijen en uit de speakers klinkt kerstmuziek.
De vrouw heeft haast.
“Kom op, we moeten nog cadeaus voor je moeder halen, iets voor de kinderen én nog boodschappen doen voor morgen.”
Ze loopt van winkel naar winkel, maar na een paar minuten merkt ze ineens dat haar man niet meer naast haar loopt.
Ze kijkt achterom.
Nergens te zien.
Ze loopt terug langs twee winkels, kijkt bij de roltrap en zelfs even bij de ingang van de HEMA, maar haar man is spoorloos.
Langzaam begint ze zich steeds meer te ergeren.
“Niet te geloven… precies vandaag.”
Ze pakt haar mobiele telefoon uit haar handtas en belt hem.
“Waar bén jij nou? We hebben nog zoveel te doen!”
Aan de andere kant klinkt haar man opvallend rustig.
“Schat… weet je nog dat we hier vijf jaar geleden ook waren?”
“Ja…?”
“En weet je nog die juwelier waar jij die prachtige diamanten ketting zag?”
De vrouw wordt meteen stil.
Haar man gaat verder:
“Je vond hem geweldig, maar we konden hem toen absoluut niet betalen.”
De vrouw slikt.
“Ja… dat weet ik nog.”
“En weet je nog dat ik toen zei: ooit koop ik die ketting voor jou?”
De ogen van de vrouw beginnen te glimmen.
“Ja…” fluistert ze ontroerd.
Even blijft het stil.
Dan zegt haar man:
“Mooi. Ik zit in de kroeg ernaast.”
Check ook:
