Een ambitieuze programmeur besluit na jaren hard werken eindelijk eens vakantie te nemen. Hij boekt een cruise, maar midden op zee komt het schip in een zware storm terecht en vergaat.
De programmeur spoelt als enige overlevende aan op een onbewoond eiland. Gelukkig groeien er genoeg bananen en kokosnoten om in leven te blijven. Maandenlang ziet hij niemand.
Tot er op een dag ineens een roeibootje aankomt. Daarin zit een prachtige vrouw.
“Wat doe jij hier?” vraagt de programmeur verbaasd.
“Ik woon aan de andere kant van het eiland,” zegt ze.
“Maar hoe kom je aan die boot?”
“Zelf gemaakt. Van hout en bamboe. De kieren heb ik dichtgemaakt met rubber uit de rubberbomen.”
De programmeur kijkt haar ongelovig aan.
“Maar zonder gereedschap?”
“Dat was niet zo moeilijk. In de rotsen zit ijzererts. Daar heb ik metaal van gemaakt en uiteindelijk mijn eigen gereedschap.”
De programmeur is compleet onder de indruk.
“Kom anders mee naar mijn huis,” zegt de vrouw.
Even later legt ze aan bij een kleine steiger voor een prachtige bungalow.
“Niet slecht, toch?” zegt ze. “Ik heb alles zelf gebouwd.”
Binnen biedt ze hem iets te drinken aan.
“Nee bedankt,” zegt de programmeur. “Na maanden kokosmelk heb ik het wel gehad.”
“Geen probleem. Ik heb ook wijn.”
De programmeur weet niet wat hij hoort.
“Ga je ondertussen even douchen en scheren,” zegt ze. “De badkamer is daar.”
Zelfs het scheermes blijkt zelfgemaakt.
Wanneer hij terugkomt, zit de vrouw in een elegante jurk naast hem op de bank. Ze schuift wat dichterbij en fluistert:
“We zijn hier nu allebei al maanden… Volgens mij is er iets waar jij al heel lang naar verlangt.”
De programmeur kijkt haar met grote ogen aan.
“Wacht even…”
Hij springt enthousiast overeind.
“Wil je zeggen dat je hier internet hebt?!”
Check ook:
